X
تبلیغات
behzadkolaakhlaqi - پیام آور آزادی! سلام
بهزادکلای مرجع (علمی ، تربیتی ، اخلاقی و داستانی)
behzadkolaakhlaqi

نوحه سينه زني:

چشم بگشا ونظركن به من اي اكبرمن

                                             نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

به رُخم ديده گشا اي تو مه انورمن      

                                                   سرو بستان علي نور دل مادر من

آمدم بر سربالين تو باحال فكار      

                                              حاصل عمري وسرمايه شمع شب تار

حال برخيزونشين لحظه اي اندر برمن 

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

چشم بگشا ونظركن  به من اي اكبرمن

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

من حسينم كه سرت بر سر زانو دارم    

                                                 سرپُرخون تو را بر سر بازو دارم

ليك دانم سفرِ خير تو در سر داري      

                                                 چشم برصورت پُر نور پيمبر داري

خواب كن اي پسرِ پُر دلِ رزم آورمن    

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

چشم بگشا ونظركن  به من اي اكبرمن

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

تو كه جان مني برسينه ي من جا بنما

                                              كن تكلم به من وديده ي خود وا بنما

نظري بر رُخم اي گُلْبُن زهرا بنما          

                                                    دلربايي به من اي شاهد زيبا بنما

توگواهي زمن وقلب من اي داورمن    

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

چشم بگشا ونظركن  به من اي اكبرمن

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

الغرض شاه زخون سر او كرد خضاب

                                  خون فرو ريخت زچشمان ترش همچو سحاب

هي بباريد به گلزار رُخش اشك گلاب

                                          ناله مي كرد به دنياي دني كرد خطاب

خاك فرق تو ز آه دل پُرآذرمن      

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

چشم بگشا ونظركن  به من اي اكبرمن

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

پسرا بعد تو اين زندگيم هست حرام

                                           بعد تو خشك لب وچشم تر وتلخم كام

اهلبيتش به سر نعش علي جامه دريد

                                           بر رُخ اهل حرم اشك چو خونابه چكيد

حرمت مرتبه‌ي خون علي اصغرمن

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

چشم بگشا ونظركن  به من اي اكبرمن

                                                 نازپرورده ي من نور دوچشم ترمن

 

زینب درا زخیمه بین نعش اکبر آمد   درخیمگه زمیدان صدپاره پیکرآمد

زینب ز داغ اکبر پشت حسین شکسته  از تیغ وتیر وخنجرگردیده زار وخسته

برجسم نوجوانم تیرستم نشسته       زینب ببین جوانم چشم ازجهان ببسته

بافرق منشق اکبرشبه پیمبرآمد     زینب درا زخیمه بین نعش اکبر آمد

اهل حرم دویدند ازخیمگاه بیرون   با آه وناله وغم باقلبهای محزون

منشق سر علی را دیدند و روی پرخون  ازدشت کربلا شد فریاد شان به هامون

چون غرقه خون جوانِ آن شاه اطهر آمد   زینب درا زخیمه بین نعش اکبر آمد

داغ جوان:

برسینه ام نشسته داغ مصیبت تو   ازسوز دل گذارم صورت به صورت تو

یاولدی علی جان                                علی علی علی جان

چشم خود ای علی جان بگشا به روی بابا   بده به یک نگاهی دل مرا تسلّی

درخاک وخون طپیده درفصل نو جوانی  دیگرمرا چه حاصل بعد ازتو زندگانی

یاولدی علی جان                                علی علی علی جان

چه می شد ای علی جان عقده زدل گشایی   بایک سخن پدررامهمان خود نمایی

رفتی وبی تو تنها بگو پدر چه سازد    بی تو چه کس تواند دل مرا نوازد

یاولدی علی جان                                علی علی علی جان

مادرمضطرم الوداع الوداع     مهربان مادرم الوداع الوداع

شورمحشر دراین دشت برپاشده  نور حق خوار درچشم اعدا شده

ازجفای خسان زار وتنها شده   باب غم پرورم الوداع الوداع

تاکه من زنده ام بی قراری مکن   ازغم وداغ من سوگواری مکن

گریه وناله وآه وزاری مکن      بیش ازین دربرم الوداع الوداع

مه انورین:

نوجوان اکبرم الوداع الوداع             نورچشم ترم الوداع الوداع

از دل زار مادر نداری خبر             کاین چنین  ای علی میروی ازنظر

خاک عالم نمودی به فرقم پسر       ای زجان بهترم الوداع الوداع

بار دیگر بیا در برم از وفا             مونس مادر بی کس واقربا

مایه ی قلب این خسته ی مبتلا        بی کس ویاورم الوداع الوداع

پیر گشتم ز داغ تو ای نور عین        بعد تو گشته خم قد سروی حسین

از فراق رخت ای مه انورین           ای مه انورم الوداع الوداع

حاصل عمر:

ای تازه جوان من  ای سرو روان من

ای دسته گل لیلا  آرام دل بابا     بعد ازتو علی سیرم  از زندگی دنیا

ای تازه جوان من  ای سرو روان من

برخیزتماشا کن  تنهایی بابا را     باگریه عیان گردید  غمهای نهان من

ای تازه جوان من  ای سرو روان من

ای حاصل عمرمن  توعزم سفرکردی     ای لاله زهجرانت  داغم به جگر کردی

ای تازه جوان من  ای سرو روان من

قلب مجروح:

علی ای نور دو چشم ترم، پاره جگرم، چشم خود وا کن

برای یک لحظه هم که شده، غربت پدرت، را تماشاکن

علی بعد از تو شدم تنها         علی الدنیا بعدک العفا

ز لبها خشکت ای پسرم، بسکه من خجلم، بوسه می گیرم

اگر دشمن واگذاردم از، داغ کاریِ تو، تشنه می میرم

علی بعد از تو شدم تنها         علی الدنیا بعدک العفا

تو آرام قلب و جان منی، پس چرا شکنی، قلب مجروحم

تکلم کن تا نرفته برون، از هجوم غمت، از بدن روحم

تقدیم به خدا:

توئی شمع شبستانم  چرا درپیش چشمانم

شدی مانندگل پرپر علی اکبر علی اکبر

بجان مادرم زهرا لب خونین زهم بگشا

بگوبار دیگر بابا    علی اکبر علی اکبر

پسرخون از رخش جاری پدرگرم عزا داری

حرم درگریه وزاری  علی اکبر علی اکبر

جوانم را فداکردم چوجان از خود جدا کردم

که تقدیم خدا کردم  علی اکبر علی اکبر

صدایت مانده درگوشم دیگر بعد ازتوخاموشم

دیگرآبی نمی نوشم  علی اکبر علی اکبر

بپوشان خود شاید  که زینب ازحرم آید

برویت دیده بگشاید  علی اکبر علی اکبر

بگوشم آید ازمیدان صدای اکبرم زینب

حرم را لاله باران کن برای اکبرم زینب

گلم تقدیم داور شد   بخون غلطید وپرپرشد

مرا ذکرعلی برلب علی بابا صدا می زد

خودم دیدم خودم دیدم جوانم دست وپا می زد

سرشک ازدیده باریدم به موج خون قمر دیدم

بنالید ای بنی هاشم که من داغ پسردیدم

گلم تقدیم داور شد   بخون غلطید وپرپرشد

علی افتاده خاموش وسخن با ما نمی گوید

سرا پاگوشم اما او دیگر بابا نمی گوید

خدایا من پدرهستم جوانم رفته ازدستم

دیگردست ازجهان شستم دگرلب ازسخن بستم

گلم تقدیم داور شد   بخون غلطید وپرپرشد

جوانان بنی هاشم بیایید ازحرم بیرون

زخون اکبرم گشته زمین کربلا گلگون

دو ماتم بردلم مانده دو آتش برجگر دارم

یکی داغ علی اکبر یکی داغ علمدارم

گلم تقدیم داور شد   بخون غلطید وپرپرشد

علی فرقش دوتا گشته علی ازما جدا گشته

علی صورت زخون شسته علی عطشان فدا گشته

محمد برزمین افتاد علی ازصدر زین افتاد

ویا درموج خون قرآن زختم المرسلین افتاد

روم درخیمه بنشینم علی گویم علی گویم

گلم تقدیم داور شد   بخون غلطید وپرپرشد

اي چراغ دل و اي نور دوچشم تر من  نوجوان اكبر من  نوجوان اكبرمن

وقت آن شد زغمت جان رود ازپيكرمن   نوجوان اكبر من   نوجوان اكبرمن

خيزتا برتو دهم زاشك روان آب حيات   نيست گرآب فرات(2)

ازچه پژمرده اي، اي تازه گل احمر من    نوجوان اكبر من   نوجوان اكبرمن

سرِ تو برسرِ زانوي من اكنون ز وفاء       ليك ازجور وجفا(2)

مي رود برسرني ساعت ديگر سرمن       نوجوان اكبر من   نوجوان اكبرمن

توشدي فارغ وماندم مني غمديده غريب   بي مددكار وحبيب(2)

رفتي وداغ نهادي به دل مضطرمن          نوجوان اكبر من   نوجوان اكبرمن

خيز و درخيمه بيا تا بنهد ازدل وجان      با دو صد آه وفغان(2)

مرهم ازمهر به زخم سرتو خواهر من      نوجوان اكبر من   نوجوان اكبرمن

اي جگر گوشه ي من، تو مسوزان جگرم    ماه تابان حرم، كن تكلم پسرم

علی اکبر پسرم، علی اکبر پسرم (2)

به کجا می روی ای یوسف زهرا پسرم    مگر آماده شدی بهر شهادت پسرم

هیچ دانی که چه آید به سرم   بعد تو بر من و این اهل حرم

علی اکبر پسرم، علی اکبر پسرم (2)

صبر کن اهل حرم، سیر ببینند تو را   ورنه آیند به دنبال تو آنها پسرم

مرو اینگونه شتابان ز برم   قدری آهسته، من آخر پدرم

علی اکبر پسرم، علی اکبر پسرم (2)

من که دانم دگر باز نگردی به حرم    ای جگر گوشه ی من، علی اکبر  پسرم      پیش من جان و دلم، راه برو چند قدم   تا کنم قدِّ تو را خوب تماشا پسرم   

علی اکبر پسرم، علی اکبر پسرم (2)

من نگویم که مرو جان پدر    نیک دانم که نیایی زین سفر

برو از بهر وداع با عمه و اهل حرم   در کنار بستر بیمار دلخون مضطرم

علی اکبر پسرم، علی اکبر پسرم (2)

عمه جان، باز نگردم ز سفر   جای من جانِ پدر را تو بخر

من ز حال پدرم با خبرم   تو بیا تا که من او را نبرم

علی اکبر پسرم، علی اکبر پسرم (2)

ای جگر گوشه ی من تو مسوزان جگرم   ماه تابان حرم کن تکلم پسرم

حال من را تو ببین دل من گشته غمین  بس که پیش پدرت، می کشی پا به زمین

ای فروغ بصرم ای چراغ سحرم    از چه خاموش شدی علی اکبر پسرم

علی اکبر پسرم، علی اکبر پسرم (2)

آب غسل تو زخون، تیر و نیزه کفنت   جای سالم نبُوَد به تمام بدنت

دیده بگشا پسرم عمه آمد زحرم   گو چگونه به حرم بدنت را ببرم

علی اکبر پسرم، علی اکبر پسرم (2)

ماه تابان حرم كن تكلم پسرم    اي جگر گوشه ي من تو مسوزان جگرم

پدرت سوي تو اي پيكر گلگون آمد         تاكنا ربدنت با دل پرخون آمد

اي گل پرپرمن                                 اي علي اكبرمن

حال من را توببين دل من گشته غمين بس كه پيش پدرت مي كشي پا به زمين

گه تماشا كنم اين روي تماشائي تو   گه زنم بوسه براين صورت زهرائي تو

اي گل پرپرمن                                 اي علي اكبرمن

ديده بگشا اكبرم اشك خون رنگم ببين    ناله هاي بي كسي ازدل تنگم ببين

روز من ازهجرتو گرديده شب               زينب ازداغت بُوَد درتاب وتب

اي گل پرپرمن                                 اي علي اكبرمن

برلبت لب مي نهم اي عزيز مادرم          تا بداني من زتو اي علي تشنه ترم

اي اذان گوي حرم قرآن بخوان             شبه جدّ اطهرم قرآن بخوان

اي گل پرپرمن                                اي علي اكبرمن

پيش چشم باغبان شدگل ليلا خزان       دركنار جسم او شاه دين شد ناتوان

با سر زانو رسيد آندم حسين             خون چكيد ازچشم او با شور وشين

اي گل پرپرمن                                اي علي اكبرمن

ای پرستوی به خون غلطیده ی من     غرق خون شد از غم تو دیده ی من

نور چشمان ترمن     اکبرمن اکبرمن

شد ز خون سر رخت گلگون علی جان   دست و پا کمتر بزن در خون علی جان

نور چشمان ترمن     اکبرمن اکبرمن

پشتم از بار غمت بابا خمیده       جانم از داغ غمت بر لب رسیده

نور چشمان ترمن     اکبرمن اکبرمن

ای که شد داغ غم تو مشکل من     زینب آمد بر تسلاّی دل من

نور چشمان ترمن     اکبرمن اکبرمن

شد چراغ عمر تو تا این که خاموش     کرده ای از داغ خود ما را سیه پوش

نور چشمان ترمن     اکبرمن اکبرمن

کرده داغ تو زمین گیرم علی جان      بعد تو از این جهان سیرم علی جان

نور چشمان ترمن     اکبرمن اکبرمن

گر که چهره بر رخ تو می گذارم     طاقتی از داغ تو بر تن ندارم

نور چشمان ترمن     اکبرمن اکبرمن

شب نهم: حضرت ابالفضل العباس(ع):

( قبل از این هرچه هست از دلسوختگان اینجا بیاید. از اینجا به بعد از دلسوختگان آورده شده و تکراری هم نمانده)

این علم از کیست که بی صاحب است ای خدا   از ابوالفضل علمدار رشید مهلقا.

سرلوحه ی ایثار:

امشب نسیم عشق، عطر یاس دارد     با خود خبر از مقدم عباس دارد

عباس ایمانش چو کوهی استوار است     میلاد او میلاد مردیّ و وقار است

میلا او در مصحف پر نور ایمان     سر لوحه ی ایثار و عشق و افتخار است

میلاد او بهر تمام پاسداران     سرمشق آزادی وشور واقتدار است

میلاد آن سرچشمه ی اخلاص و تقوا     فضل نزول رحمت پروردگار است

مظهر عشق وفتوّت:

امشب نسیم عشق، عطر یاس دارد     با خود خبر از مقدم عباس دارد

ماه بنی هاشم لقب بگرفت و خورشید     بر روی پرنور وضیایش بوسه می زد

او مظهر عشق و فتوّت بود و ایثار      گرکه شجاعت بر سرایش بوسه می زد

گاهی علی در بین اشک شوق و ماتم     برچشم های حق نمایش بوسه می زد

اشک از نگاه حسرت ام البنین ریخت     وقتی علی بر دستهایش بوسه می زدگنجینه عشق و وفا:

امشب نسیم عشق، عطر یاس دارد     با خود خبر از مقدم عباس دارد

گنجینه ی عشق و وفا عباس آمد     آئینه ی صدق و صفا عباس آمد

ای تشنگان عشق و آزادی بیائید     سرچشمه ی آب بقا عباس آمد

بهر فداکاری به بزم حق پرستی    پروانه ی شمع هدا عباس آمد

گر میچکد از گونه ی گل شبنم شرم     جان ادب، روح حیا عباس آمد

با غنچه های سرخ عاشورا بگوئید      سقای دشت کربلا عباس آمد

حاجت طلب کن ای دل از باب الحوائج     چون قبله ی حاجات ما عباس آمد

عاشقان یارآمده یار آمده یارآمده   جان بکف گیرید کامشب روح ایثار آمده

خیل انصار خدا را میر انصار آمده   نخل سر سبز ولا را خوشترین بار آمده

بر حسین ابن علی میر و علمدار آمده(2)

آل هاشم آفتاب برج دین است این پسر   قرص خورشید امیرالمؤمنین است این پسر

باغ یاس از دامن امّ البنین است این پسر    بازوی شیر خدا در آستین است این پسر

راستی یا ر امام راستین است این پسر    نی پسر او بر ابوالفضلی سزاوار آمده

بر حسین ابن علی میر و علمدار آمده(2)

آمده تا بر امام خود فدا کاری کند    با نثار دست و سر اسلام را یاری کند

هم شود سقای طفلان هم علمداری کند   وصل جانان را به بذل جان خریداری کند

یا به خاک پای یار از دیده خون جاری کند   درحضور یار با چشم گهر بار آمده

بر حسین ابن علی میر و علمدار آمده(2)

عشق وعقل وصبر وایثار و وفا مجنون او    کربلا تا کربلا باشد بود مرهون او

مهر ثار الله هم از شیر حق در خون او   تشنه کام از بحر بیرون آمدن قانون او

هم شجاعت هم جوانمردی بود مدیون او     خلق پیش برق شمشیرش به زنهار آمده

بر حسین ابن علی میر و علمدار آمده(2)

کیست چون عباس کز خون چهره آرایی کند   دیده اش بر تشنگان از اشک دریایی کند

در مقام نوکری برخلق آقایی کند    کام عطشان کار یک لشکر به تنهایی کند

پاسداری و علمداری وسقائی کند  او خجل از آب و آب از آل اطهال آمده

بر حسین ابن علی میر و علمدار آمده(2)

چشم ها با یاد او تا حشر نهر علقمه    نخل ها در وصف او دادند با هم زمزمه

اشک ها با یاد او جاری است بر روی همه    درس غیرت یافته با عیرت او خاتمه

نخل سر سبز ولا را خوشترین بار آمده    بر حسین ابن علی میر و علمدار آمده(2)

بر حسین ابن علی میر و علمدار آمده(2)

جمال حقّ، ز سر تا پاست عبّاس     به یکتایی قسم، یکتاست عبّاس

شب عُشّاق را، تا صبح محشر     چراغ روشن، دلهاست عبّاس

بنازم غیرت و، عشق و وفا را     که عطشان بر لب، دریاست عبّاس

عَلَم در دست و، مشک آب بر دوش     که هم سر دار و، هم سقّاست عبّاس

سراسر صحنه های کربلا را     به هر سو بنگری، پیداست عبّاس

اگرچه زاده ی، اُمّ البنین است     و لیکن، مادرش زهراست عبّاس

نه در دنیا بود باب الحوائج    شفیع خلق در عقباست عبّاس

شب نهم محرم، متعلق به عباس است. امام زمان خیلی علاقه به عمویش عباس دارد. همه باهم با صدای بلند امام زمان را صدا بزنیم تا بیاید در مجلس عزای عمویش عباس شرکت کند. یابن الحسن.........

شیخ حسن، از نواده های صاحب جواهر، نقل می کند: مردی بود به نام «مُخَیلِف» سالها بود به بیماری فلج دچار شده بود. هرسال محرّم با دست، خودش را می کشانید و درگوشه ای از مجلس عزاداری حسین می نشست. روزی ذاکر شروع به مصیبت عباس نمود. جمعیت روی پا ایستادند و فریاد می زدند واعباسا... در آن شور وغوغا یک مرتبه دیدند « مُخَیلِف » در بین جمعیت به سر و سینه می زند. «مُخَیلِف» بگو بدانیم چه شد؟! گفت: مردم به سر وسینه می زدند، من هم کنار منبر، یک لحظه در بین خواب و بیداری جوانی را دیدم صدا زد: «یا مُخَیلِف  لِمَ لا تَلطِم عَلی العَبّاس مَعَ النَّاس» چرا همراه مردم برای عباس به سر و صورت نمی زنی؟ عرضه داشتم آقا! من توان ندارم. فرمود: «قُم والطِم علی العباس» بلند شو تو هم برای عباس عزاداری کن. «قُلتُ لَهُ یَا مَولایَ اَعطِنِی یَدَکَ» آقا جان دستت را به من بده، کمکم کن، تا بلند شوم. «فَقَال اَنَا مَا عِندِی یَدَین» من دست در بدن ندارم. فرمود از رکاب اسب بگیر وبلند شو. بلند شدم. یک دفعه دیدم کسی کنارم نیست، اما روی پاهای خودم ایستادم. همه صدا بزنید: یا باب الحوائج یا عباس یا عباس

امشب من روضه می خوانم شما هم به باب الحوائج عرضه بدارید آقا ! نیازمند، گرفتار، حاجتمند مریض دارها زیاد است همه چشم به کرم تو دوخته است. دست ما را هم بگیر.

دو باره مرغ روحم، هوای کربلا کرد(2)   دل شکسته ام را، به غصه مبتلا کرد(2)

چه کربلای اشکی، چه نینوای خونی(2)   که دیده و دلم را، سرشک خون عطا کرد(2)

شود تمام هستی، فدای آن دو دستی(2)   که غرق بوسه با اشک، علیّ مرتضی کرد(2)

...ابی عبدالله آنقدر کنار نعش عباسش نشست وگریه کرد، خدا چه کند بی برادر، خیمه بر گردد چه جوابی بدهد، بخواهد بدن را ببرد نمی تواند.

نه آن طاقت که بر گردم، تنت برجای بگذارم     نه قوّت تا که جسمت را، ز روی خاک بردارم

مخور غم گر قیامت متصل گردیده بر سجده     که پیش تیر دشمن من، رکوعش را به جا آرم

آنقدر نشست تا عباسش جان داد. آثار شکستگی درچهره ی مولا ظاهر شد. با همان حال دست به پهلو گرفته آمد مقابل خیمه ها..... صدا زد: سکینه جان حالا که سراغ عمو را می گیری، بدان که عمویت را کشتند. زینب ناله زد: وا اخا وا عباسا

سپاه عشق را، یار آفریدند   وفا را، طُرفه معیار آفریدند

همه خوبان عالم را در این شب   به یک تصویر و رخسار افریدند

بشارت باد انصار خدا را   که عباس علمدار آفریدند

چراغ و چشم خیرالناس آمد   خداوندِ اَدَب، عباس آمد

علی را بوسه بر آن دست نیکوست   که اُفتد از بدن، در مَقدم دوست

سرافرازان عالم، خاک پایش   که دست اهل دل، بر دامن اوست

بارگاه با صفا، در کربلا دارد، ابالفضل   تا قیامت عاشقان، بی ریا دارد، ابالفضل

گر دوای درد خواهی، روی کن درخانه ی او   از برای درد بی درمان، شفا دارد، ابالفضل

آنکه روز بینوایی، یاور بیگانگان شد   کَی دوچشم خویش، دور از آشنا دارد، ابالفضل

تا لب شط فرات آمد، ولی لب تشنه برگشت   همّت و مردانگی بین، تا کجا دارد، ابالفضل

یادم آمد آن زمانی، که حسین با چشم گریان   دید در خون غوطه ور، قدّ رسا دارد، ابالفضل

قامتش خم شد درآن ساعت که دید ازکَید دشمن   هردو بازوی رشید، ازتن جدا دارد، ابالفضل

سقّای لب تشنه:

تشنه لب در آب رفتم، این سخن با خویش گفتم   من چگونه آب نوشم، رهبرم عطشان ببینم

مشک را پُر کردم از آب و، به خود گفتم که باید   راه نزدیکی برای، خیمه رفتن بر گزینم

راه نخلستان گرفتم، لیک از شمشیر دشمن   قطع شد دست «عَلَم» گیر، از یسار و از یمینم

فکر کردم دست دادم، آب دارم، غم ندارم   سر فرازم ساقیِ اطفال عطشان حزینم

ناگهان دیدم،که در ره ریخت،آب وسوخت قلبم   تیر زد برمشک آن خصمی که بود اندرکمینم

دیگر از دیدار اطفال حسین، شرمنده بودم   تیر زد دشمن به چشمم تا که طفلان را نبینم

گفتم اکنون خوب شد، خوبست برگردم به خیمه   ناگهان بر سر، فرود آمد، عمود آهنینم

روضه قمر بنی هاشم:

شمر که میدانست قمر بنی هاشم شجاع است. از راه فریب، یک روز درکربلا شمر امان نامه ای را نوشت، آورد پشت خیمه ها، صدا زد: کجایند بچه های خواهرم؟ یک وقت ابی عبدالله دید که ابالفضل خجالت می کشد، پشت خیمه ها پنهان شده، فرمود: عباسم! اگرچه دشمن است، اما مهمان است. برو جوابش را بده. زینب صدا زد: حسینم! چه کسی عباسم را صدا زد؟ یک وقت شمر صدا زد: من امان نامه آوردم، مادرت در مدینه چشم انتظارند، بیا این امان نامه را بگیر و برو، فرمود: نانجیب خدا لعنت کند به تو وکسی که این نامه را نوشته. من برادرم را درمیان این همه دشمن تنها بگذارم به کجا بروم؟!...

برگشت صدا زد: حسینم من ترا تنها نمی گذارم. اگر بدنم را قطعه قطعه کنند، دست از تو بر نمی دارم. نه تنها این وصیت مادرم بود، بلکه وصیت بابایم علی هم بود؛ آن شب آخر، مولا علی، عباس را خواست، و او را دربغل گرفت، صورتش را بوسید، یک جمله به عباس فرمود. عباس از جا بلند شد، هی می گفت باباجان چشم.... بابا! عباس بی وفا، نیست. ازحجره بیرون آمد، خودش را انداخت به پاهای حسین گفت: حسینم، مولا جان! می خواهم دورت بگردم! حسینم! تمام این لحظه ها ومنظره ها، یادم هست، آی عزاداران! حالا همین عباس صورتش را روی خاکها گذاشته، دستها بریده، عمود آهنین به فرقش اصابت کرده، آب روی زمین ریخته، صدا زد: برادر جان بیا، یک بار دیگر تو را ببینم. همه بگویید عباس یا عباس....

مدح ماه بنی هاشم:

مــن کــــیم یــار حســــــــــینم   من کیم از کودکی، مشتاق دیدار حسینم

من کیم با جان شیرینم خریدار حسینم   من کـیم مشتاق دانشگاه ایثار حسینم

من کیم ماه بنی هاشم، چراغ راه دینم

من کـیم عباس فـرزند امیرالمـؤمنینم

من کیم صدق و صفایم، من کیم مهر و وفایم   من کیم باب المرادم، من کیم مشکل گشایم

من کیم دست حسین بن علی دست خدایم   من کیم فرمانده کل قوای کربلایم

من کیم صاحب لوای سبط خیرالمرسلینم

من کـیم عباس فـرزند امیرالمـؤمنینم

من کیم شیر شجاعت، من کیم مرد شهادت   من کیم عشق و ارادت، من کیم زهد وعبادت

من کیم سرباز قرآن، من کیم سقّای عالم   من کیم یک کربلا ایثار و عشق و شور وحالم

من کیم آن کو علی بوسید دست نازنینم

من کـیم عباس فـرزند امیرالمـؤمنینم

من کیم روح حقایق، من کیم پشت حسینم   من کیم ماه بنی هاشم چراغ عالمینم

من حسین ابن علی را با تن تنها سپاهم   من خلایق را چه در دنیا چه در عقبا پناهم  

من کیم در مجمع اهل ولا شور آفرینم

من کـیم عباس فـرزند امیرالمـؤمنینم

ای شده در رتبه بر زهرا پسر    بر علی آئینه ای پا تا به سر

بی سر و دست آنکه سر داری کند    بی علم حقا علمداری کند

تو به دریای ولایت، گهری یا عباس   تو به خورشید امامت، قمری یا عباس

از اَخا گفتنت ای جان اَخا، دانستم   تو به زهرا، به حقیقت، پسری یا عباس

زمزمه:

علمدار لشکر، چرا سر نداری(2)   بمیرم که دستی، به پیکر نداری

ز جا خیز و بنما برادر سوارم(2)   که لشکر نگوید، برادر نداری

ساقی درخاک وخون، صورتش لاله گون     آمده فاطمه، با دلِ پر زخون

آید از علقمه، زیر لب زمزمه     گوئیا می شنوم، ناله ی فاطمه

یاحسین یاحسین، یا حسین یا حسین(2)

عبّاسم و خون حسین، دربدن دارم   صد باغ گُل بر پیکر از، زخم تن دارم

باحسینم تا که هستم   این دوچشمم این دو دستم(2)

سقّایم و جاری بُوَد، خون زکام من   در محضر زهرا بُوَد، این کلام من

باحسینم تا که هستم   این دوچشمم این دو دستم(2)

افسوس که شمع شهدا را کشتند    سقای شهید کربلا را کشتند

سقای حریم عشق؛ یعنی عباس   فرزند علی شیر خدا را کشتند

مصداق حقیقت و صفا را کشتند    آئینه ی ایثار و وفا را کشتند

لب خشک و عطشناک لب آب روان   آن ساقی چشمه بقا را کشتند

شفابخش دل اهل حرم:

ای شفا بخش دل اهل حرم   محور عاطفه وخوان کرم

بنگر اهل حرم سوخته اند   کودکان از عطش افروخته اند

همه در ذکر خوش نام تو اند   همگی منتظر جام تو اند

روضه:

السلام علی العباس المواسی اخاه بنفسه...

سلام بر عباس، که جان خود را در راه برادرش فدا نمود...

بهر آن لب تشنه دریا خون گریست   دیده ی صحرا دل هامون گریست

چشم ثارالله همچون چشم مشک   ریخت اشک و ریخت اشک و ریخت اشک

کی به خون آغشته چشمی بازکن   یک برادر گوی و خواب ناز کن

جمع کردم از زمین هست تو را   هم علم هم مشک و هم دست تو را

بی تو ای سرو روان در خیمه گاه   آب آب تشنگان شد آه آه

عضو عضوم راست در هر انجمن   ناله ی عباس من عباس من

تا تو را از تیغ کین افتاد دست   ماند پایم از ره و پشتم شکست

یکی از شاعران ومداحان (ابن الکاظم) می فرماید در مدح قمر بنی هاشم شعر می سرودم به این مضمون که عباس، باب الحوائج است. هر کس دَرِ این خانه را بزند، حتما آقا توجه می کند. در شعرم آوردم که همه شهدای کربلا هرمشکلی پیدا می کردند می گفتند: یا ابالفضل. همه ی زنها وبچه های بی سرپرست در کربلا می گفتند: «یا ابالفضل». هرکسی برایش مشکلی پیش می آمد صدا می زد: «یا ابالفضل». اما وقتی به مصرع بعدی رسیدم، دیگر دلم نیامد این مطلب را در مورد امام حسین هم بگویم... آخر احسین امام است فرزند امام است فرزند فاطمه است. چگونه به عباس متوسل شده باشد؟! شعر را ناتمام گذاشتم. درعالم رؤیا امام حسین را دیدم که به من فرمود ابن الکاظم! چرا باقی مانده ی شعر را نگفتی؟ عرض کردم آقا جان! من از شما خجالت کشیدم، آقا جان چرا این سؤال را کردی؟ مگر شما هم «یا ابالفضل» گفتی؟ فرمود: بله. آن موقعی که تنها ماندم و با بچه ها وداع می کردم، می خواستم به سمت میدان بروم، یک نظر کردم به خیمه، همین که چشمم به سکینه افتاد، به خیمه ی بی پاسدار و بی نگهبان افتاد، صدا زدم: «یا ابالفضل» همه بگویند: «یا ابالفضل.......یا ابالفضل»

چندین مرتبه، آقا ابالفضل برای خیمه ها و سربازان آب آورد. عباس سقا بود، مشک بروش می گرفت، آب را به همه می داد، وسهم خودش را می گرفت، اما خودش استفادهنمی کرد. امام حسین فهمید عباس آب خود را نگهداشته، گویا ذخیره کرده، پرسید: عباس جان چرا آب نمی خوری؟ عرضه داشت: مولاجان ذخیره کردم، اگریک وقتی سکینه ودیگر بچه ها ازمن آب خواست، شرمنده نباشم...آخرین بار که مشک خشکیده را بدوش کشید به طرف میدان حرکت کرد.......................................................................................

صادق طالبی | 9:8 - پنجشنبه سیزدهم مهر 1391



لوگوی سه گوش